อินเตอร์สเตลลาร์: วิทยาศาสตร์ใหญ่ที่เล่าด้วยความรักของพ่อ

โลกที่กำลังจะหมดลม

อินเตอร์สเตลลาร์เปิดเรื่องในอนาคตที่พืชผลล้มตายและพายุฝุ่นกลืนเมือง คูเปอร์อดีตนักบินต้องเลือกระหว่างอยู่กับลูก ๆ หรือออกเดินทางผ่านรูหนอนเพื่อหาบ้านใหม่ให้มนุษยชาติ คริสโตเฟอร์ โนแลน ใช้เวลาช่วงแรกปูความสัมพันธ์ระหว่างคูเปอร์กับเมอร์ฟลูกสาวอย่างใจเย็น และการลงทุนนั้นคุ้มค่าเมื่อหนังพาเราไปไกลหลายปีแสง

เวลาคือตัวร้ายที่แท้จริง

ไอเดียที่ทรงพลังที่สุดของหนังคือเวลาที่ไหลไม่เท่ากัน ฉากบนดาวเคราะห์ใกล้หลุมดำที่ทุกชั่วโมงเท่ากับหลายปีบนโลก ทำให้การตัดสินใจทุกครั้งมีราคา และฉากที่คูเปอร์นั่งดูวิดีโอข้อความจากลูกที่โตขึ้นโดยไม่มีเขา คือหนึ่งในฉากที่เจ็บที่สุดในหนังของโนแลน แม็ทธิว แม็คคอนาเฮย์ เล่นฉากนี้ได้อย่างหมดใจ

ภาพและเสียงระดับตำนาน

ภาพของหลุมดำการ์แกนทัวร์และยานที่ลอยอยู่ในความเงียบของอวกาศยังคงน่าทึ่ง ดนตรีจากออร์แกนของฮันส์ ซิมเมอร์ ให้ความรู้สึกทั้งยิ่งใหญ่และเปราะบางในเวลาเดียวกัน การมิกซ์เสียงที่ดังจนบทพูดบางช่วงจมหายไปอาจเป็นเรื่องที่คนดูบ่นกันมาก แต่ก็เป็นทางเลือกที่ตั้งใจให้ความรู้สึกมาก่อนข้อมูล

ตรงไหนที่สะดุด

บทพูดหลายช่วงหยุดเพื่ออธิบายวิทยาศาสตร์จนเหมือนห้องเรียน และช่วงท้ายที่พูดถึงความรักว่าเป็นพลังข้ามมิติอาจทำให้บางคนรู้สึกว่าหนังข้ามเส้นจากไซไฟไปสู่อารมณ์ล้วน ๆ

สรุป แม้ไม่สมบูรณ์แบบ แต่อินเตอร์สเตลลาร์คือหนังที่กล้าคิดใหญ่และยังจำได้ว่าเรื่องทั้งหมดเริ่มจากพ่อที่สัญญาว่าจะกลับบ้าน