ร่างทรง: น่ากลัวจริง แต่รูปแบบสารคดีก็เป็นทั้งจุดแข็งและกับดัก

ความเชื่อที่ถูกถ่ายอย่างเคารพ

ร่างทรงเล่าผ่านกล้องของทีมสารคดีที่ตามถ่ายชีวิตนิ่ม ร่างทรงของย่าบาหยันในหมู่บ้านอีสาน ช่วงแรกของหนังคือส่วนที่ดีที่สุด บรรจง ปิสัญธนะกูล ใช้เวลากับพิธีกรรม บ้านเรือน และคำอธิบายของชาวบ้านอย่างใจเย็น จนคนดูเริ่มเชื่อไปพร้อมกับตัวละคร ความน่ากลัวไม่ได้มาจากผีที่โผล่มาให้เห็น แต่มาจากความรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติในบ้านหลังนี้ และไม่มีใครรู้ว่าต้องทำอย่างไร

นักแสดงที่ทำให้เชื่อ

สวนีย์ อุทุมมา ในบทนิ่มคือเหตุผลหลักที่รูปแบบสารคดีได้ผล เธอดูเหมือนคนจริงที่ใช้ชีวิตกับความเชื่อนี้มาทั้งชีวิต ส่วนนริลญา กุลมงคลเพชร ในบทมิ้งก็กล้าเล่นเต็มที่ในฉากที่ร่างกายและจิตใจของตัวละครค่อย ๆ ถูกกลืน

เมื่อความโหดมาแทนความหลอน

ปัญหาอยู่ที่ครึ่งหลัง หนังเลือกเร่งความรุนแรงและภาพที่ช็อกขึ้นเรื่อย ๆ จนบางช่วงรูปแบบกล้องสารคดีเริ่มไม่สมเหตุสมผล ทำไมยังมีคนถือกล้องอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น คำถามนี้ดึงคนดูออกจากหนังในจังหวะที่ควรจะน่ากลัวที่สุด

สรุป ร่างทรงเป็นหนังผีไทยที่ทะเยอทะยานและมีบรรยากาศที่หาดูยาก แม้ตอนจบจะเลือกความโหดมากกว่าความลึก แต่ครึ่งแรกก็คุ้มค่าพอจะแนะนำให้คนชอบหนังสยองขวัญได้ลอง