หลานม่า: มรดกที่แท้จริงคือเวลาที่เหลืออยู่

เริ่มจากความเห็นแก่ตัว แล้วค่อย ๆ กลายเป็นความรัก

หลานม่าเปิดเรื่องด้วยตัวละครที่ไม่น่ารักนัก เอ็มเป็นหนุ่มที่ชีวิตยังไม่ลงหลักปักฐาน พอรู้ว่าอาม่าป่วยหนัก เขาก็อาสามาดูแลโดยหวังส่วนแบ่งมรดก หนังไม่รีบให้เราเห็นใจเขา แต่ปล่อยให้เราเห็นความคิดคำนวณของเขาตรง ๆ ก่อน แล้วค่อย ๆ ใช้กิจวัตรเล็ก ๆ อย่างการตื่นเช้าไปขายโจ๊ก การพาอาม่าไปหาหมอ หรือการนั่งรอรถเมล์ด้วยกัน ขัดเกลาความสัมพันธ์ของทั้งคู่จนเปลี่ยนไปโดยที่ตัวละครเองแทบไม่รู้ตัว

การแสดงที่ไม่มีใครแย่งซีน

พุฒิพงษ์ อัสสรัตนกุล แสดงได้เป็นธรรมชาติกว่าที่คาด เขาไม่พยายามเล่นใหญ่ แต่ปล่อยให้แววตาที่เปลี่ยนไปเล่าเรื่องแทน ส่วนอุษา เสมคำ ในบทอาม่า คือหัวใจของหนังทั้งเรื่อง ความดื้อ ความเหงา และความรักที่พูดไม่เป็นของคนรุ่นนั้น ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านท่าทางเล็ก ๆ มากกว่าบทพูด

ความจริงของครอบครัวไทยเชื้อสายจีน

จุดที่หนังทำได้ดีที่สุดคือการไม่ตัดสินใคร ลูก ๆ แต่ละคนของอาม่ามีเหตุผลของตัวเอง เรื่องลูกชายลูกสาว เรื่องใครได้บ้านใครได้เงิน เป็นเรื่องที่ครอบครัวจำนวนมากคุ้นเคย หนังเล่าออกมาอย่างซื่อสัตย์ จนบางฉากดูแล้วอึดอัดเหมือนนั่งอยู่ในวงข้าวของบ้านตัวเอง

สรุป หลานม่าไม่ใช่หนังที่ต้องการให้ร้องไห้ด้วยเทคนิค แต่ทำให้คนดูกลับไปคิดถึงคนที่บ้าน และนั่นคือความสำเร็จที่หาได้ยากในหนังดราม่าครอบครัว